Een litteken

Het was vies weer. Regen, wind, je kent het wel. Die zaterdag had ik niet veel bijzonders te doen. Af en toe werd er naar me om gekeken of werd er weer op me gedrukt, maar ik hoefde niet tweeënhalf uur muziek af te spelen (zoals op normale zaterdagen) en daar was ik wel blij mee. Ja, de dag begon en verliep vrij goed.

Ik droeg mijn grijze jas. Hij was al oud en versleten, een afdankertje, maar ze had nog geen goedkope stevigere jas voor me gevonden. Och, daar heeft ze nu nóg spijt van.
Ik werd weggestopt in de jaszak die ik intussen zo goed kende. Zoals altijd in mijn oude, grijze jas. Ik was niet anders gewend: ik voelde me er wel comfortabel bij. Ze sloot mijn jas goed en deed bij haar jaszak hetzelfde. En toen begon het.

Wat haar bezielde weet ik niet, maar ze begon als een malle door de regen te rennen. Ik vloog op en neer en op en neer en op en ik verliet zomaar haar jaszak. Van dat moment weet ik niet veel meer, behalve dat het vallen eeuwig duurde. Het leek alsof ik vloog, alsof alles om me heen niet bestond, alsof ik één was met… met alles..

En toen – bam. Harde grond. Water. Half bij bewustzijn merkte ik dat zij verder van me vandaan rende. Merkte ze dan niks? Oh, daar kwam ze al.. daar kwam ze.. daar… …

Toen ik bijkwam was ik in een woonkamer. Ze heeft nog nooit zo naar me gekeken zoals ze toen deed. Niet veel later kreeg ik een nieuwe jas: een stijve zwarte, met drukknoop. Daar kwam ze mooi te laat mee, dat kreng. Nu is er al een hoek versplinterd en loopt een barst over mijn beeldscherm. Au.

Advertenties

3 thoughts on “Een litteken

Laat van je horen: reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s