Gebabbel over paradoxen

Ik kwam vandaag een post tegen op 9Gag over paradoxen. Paradoxen zijn (volgens Good ol’ Wikipedia) “ogenschijnlijk tegenstrijdige situaties, die lijken in te gaan tegen ons gevoel voor logica, onze verwachting of onze intuïtie. Ogenschijnlijk, omdat de vermeende tegenstrijdigheden veelal berusten op een denkfout of verkeerde redenering”.

Ik moet zeggen dat ik deze mindfucks (want dat zijn ’t gewoon) best interessant vind. En ergens ook wel een beetje eng. Zoals de volgende:

Een meisje gaat terug in de tijd en doodt haar grootmoeder. Omdat haar oma nu geen kind en kleinkind meer kan krijgen zal het meisje dus niet kunnen bestaan, dus zou ze ook niet terug in de tijd kunnen om haar oma te vermoorden. 

Behoorlijke mindfuck dus. Dé oplossing hiervoor is er niet (al dan ook omdat we überhaupt niet in staat zijn door de tijd te reizen), maar je kan zelf vast wel iets verzinnen wat bovenstaande enigszins logisch maakt (wikipedia geeft als voorbeeld een ‘parallel universum.) Maar simpele paradoxen zijn ook leuk, of geven voer tot nadenken:

De volgende zin is waar. De vorige zin is onwaar.

Deze zin is onwaar.

Die laatste zin lijkt op het Pinoccioparadox. Als Pinoccio zegt “mijn neus zal groeien” en hij groeit niet, dan liegt hij en zal z’n neus dus gaan groeien. Maar dan groeit z’n neus en liegt hij niet, dus zal z’n neus ook niet groeien, maar dan liegt hij en groeit z’n neus… etcetera. Snap je ’t nog een beetje?

Het woord ‘afkorting’ is een paradox, omdat het zelf geen afkorting is. Net als het woord ‘lang’, wat helemaal geen lang woord is.

ps. Dit allemaal doet me denken aan Harry Potter en de Gevangene van Azkaban, waarin Harry ervoor zorgt dat zijn verleden-zelf niet leeggezogen wordt door Dementors. Voor als je even niet weet wat ik bedoel (hoe kun je dat nou niet weten!?): Harry wordt bijna gekust door een Dementor (ziel uit je lichaam zuigen) maar wordt op ’t laatst gered door een onbekende. Vervolgens gaan hij en Hermelien terug in de tijd om een aantal dingen terug te draaien. Harry ziet vervolgens zijn verleden-zelf bijna leeggezogen worden door Dementors en besluit hem/zichzelf te redden.

Niet echt een paradox misschien, maar ik vraag me dan af: waar begint het? Verleden-Harry gaat uiteindelijk ook terug in de tijd om ZIJN verleden-zelf te redden, en DIE verleden-Harry ook, etcetera etcetera. Waar houdt ’t op? Aaaarggh, MINDFUCK!

Ik merk dat hier geen logisch verhaal in zit. Dit is meer gebrabbel over paradoxen en mindfuck. Nou ja, ik hoop dat ’t toch nog interessant was om te lezen.

Advertenties

6 thoughts on “Gebabbel over paradoxen

  1. Haha, weet je waar ik aan moe tdneken? Totally Spies. Daar gaan ze naar de toekomst en redden ze zichzelf. Hun oudere ‘ik’ zeggen dan “Maar dat had ik mij dan moeten herinneren” waarom de jongere ‘ik’ zegt dat het ergens moet beginnen.

    Over Grootmoeder en haar dodende kleinkleinkind. Misschien doodde het kind de grootmoeder als ze al ouder is en als kinderen heeft gehad, of ergens een eicel achterblijft die later bevrucht wordt en ingepland bij iemand anders. Dát staat er niet bij ;)

      • Juist niet! Het is net zo interessant. Nooit stoppen. (Nooit toegeven, dat ook)

        Maar, het houdt op als iemand het verleden verandert zodanig dat het in de toekomst niet meer kan stoppen.

Laat van je horen: reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s