Blaffende honden bijten

Daar liep ik, als 4-jarig klein meisje over de deel. We wonen op een boerderij, dus vandaar. Daar in de gang stond een grote Duitse herder. Maar dat gaf  niet, want hij was van ons dus hij was lief, vond ik. Naast de hond stond een poesje. Ik vind poesjes lief, dus ik wilde ‘m aaien. Achter me hoorde ik m’n vader iets roepen, of verbeeldde ik me dit soms? Ik reikte m’n hand uit om te aaien. Een paar seconden later liep ik terug naar m’n vader. Er klopte iets niet. Hij pakte me op en bracht me naar m’n moeder, die me al had horen huilen. Huilde ik? Blijkbaar wel.
De volgende dag stond ik voor ’t de deur bij m’n vriendinnetje. Ze vroeg wat er is gebeurd. Mijn linkerhand zat in het verband. De hond heeft me gebeten want ik wilde de kat aaien.

De hond heette Prins en was een afgekeurde politiehond (omdat hij niet durfde te springen geloof ik, ik weet niet precies waarom hij was afgekeurd). Je kon hem maar beter niet aaien, daar was hij niet van gediend. Blijkbaar vond hij ’t ook niet zo leuk dat ik z’n kattenvriend aaide. Het is in ieder geval nog steeds aan m’n hand te zien. Na dit voorval hebben ze Prins in laten slapen (er waren al eerdere akkefietjes geweest, dus ’t was niet helemaal mijn schuld) en kregen we zo’n lieve familiehond, een labrador. Ontzettend leuke hond, maar zoals m’n vader vaak zei: “Hij helpt de dieven met sjouwen in plaats van dat hij blaft”, dus als boerderijhond was ze niet zo veel waard. Sinds deze er niet meer is hebben we (nu al weer 3,5 jaar) weer een Duitse herder. Geen politiehond dit keer.

Het komt vaak genoeg voor dat ik me maandenlang niet realiseer dat daar überhaupt een litteken zit. Ik zie ’t niet meer en het valt ook helemaal niet op. Ik weet nog dat ik ’t streepje wat een litteken voor moet stellen vroeger inkleurde met ’n pen. Verder is ’t gewoon een vaag streepje op m’n linkerhand. Mét een verhaal.

Advertenties

5 thoughts on “Blaffende honden bijten

  1. Ik heb ook een litteken van een hondenbeet, op mijn rechtermiddelvinger. Was de hond van een vriendinnetje, waar ik al sinds ik haar kende bang voor was. Het kutwijf (oké, zij was ook acht) probeerde me ervan te overtuigen dat hij niet eng was. “Hij doet écht niks! Je moet hem alleen maar even aan je laten snuffelen.” Na maanden besloot ik het maar te doen, gewoon om van het gezeik af te zijn. Toen beet hij. Zegt ze ook nog:”Nou dat doet hij normaal nooooit! Stoute Kai!” Nou, dikke vinger. Vrij letterlijk op dat moment.

Laat van je horen: reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s