Het was te laat

Het moment van besef kwam te laat, veel te laat.

Hoe kon ik zo stom zijn jou te laten gaan?

Nooit had ik gedacht je kwijt te raken. Ik was er bang voor, dat wel. Elke week weer. Een kleine hartverzakking kreeg ik, elke keer als ik je niet vinden kon. Maar je kwam altijd terug. Ik maakte me druk om niets, altijd. 

Meer dan een jaar lang ging het goed tussen ons. We hadden veel aan elkaar. Ik had jou veel harder nodig dan jij mij, dat weet ik zeker. En jij wist het ook. Maar dat gaf niks, want het werkte tussen ons.

Maar ineens was je weg. Ik zocht je, maar je was verdwenen. Uit mijn leven gerukt. Ik vertrouwde je, bouwde op je, maar je liet het afweten. 

Gelukkig had W. ook een sleutel van mijn kamer in Zwolle, anders stonden we daar maar mooi. En gelukkig vond ik de mijne later gewoon weer terug in een andere tas die ik thuis had laten staan.

Advertenties

5 thoughts on “Het was te laat

  1. Ik was laatst blijkbaar een hele dag mijn sleutels kwijt zonder dat ik door had. Het kassameisje vroeg om m’n bonuskaart en toen zei ik dat ik die niet bij me had omdat ik m’n sleutels, waar de bonuskaart aan zit, niet zo snel kon vinden. Toen zei ze “O ja, ik had gisteren nog een sleutelbos naar de balie gebracht die hier was blijven liggen, volgens mij was die van jou!” Tadaaaa, en m’n sleutels weer terug. Nice! Alleen de euforie zonder de hartverzakking.

Laat van je horen: reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s