Awkward momenten in de supermarkt

Hoera voor op kamers wonen en dus af en toe boodschappen moeten doen. Ook hoera voor een vriend hebben die af en toe (lees: altijd) gezellig mee gaat of zelfs de boodschappen wel even alleen wil doen. Grote hoera voor die gozer, zulke mannen moeten we meer hebben. Totdat meneer z’n pootje brak (schopte tegen de kachel bij mij thuis omdat ik hem afleidde.. oeps) en op bed bleef liggen, maar die avond wel HEEL GRAAG Zweedse gehaktballen in tomatensaus wilde maken. Conclusie: Elise moest in d’r eentje naar de supermarkt fietsen. En da’s geen goed plan.

Het begon al met dat fietsen zelf. We hadden zo door de maanden heen het een en ander aan bier/wijnflesjes verzameld en dat moest ook maar eens ingeleverd worden. Met mijn mooie boodschappenmand die ik aan het stuur kon hangen ging dat rinkeldekinkel over elke drempel. Eenmaal aangekomen ging parkeren met zo’n mand voorop ook niet al te makkelijk, maar à la. Flesjes inleveren: no problumz, behalve dat dat rotding één wijnfles niet wilde slikken. Wait for it, daar kom ik zo op terug.

Boodschappenlijstjes zijn allemaal leuk en aardig hoor, maar dat behoedt je er niet voor om drie keer langs hetzelfde schap te lopen omdat ik vergeten was dat dat éne ding helemaal dáár was en dat ándere ding juist weer hiér, maar toen was ik intussen dus al dáárheen gelopen. Zucht. Overigens is veel heen-en-weer lopen + boodschappenmand die steeds zwaarder wordt + warme winterjas geen goede combo.

Oké, ik had zowaar de finish bijna bereikt; de kassa was in zicht. Alles leuk en aardig, totdat kassajuffrouw me vriendelijk vraagt waar het bonnetje is die op de ui moet. Fuck, er moet een fucking bonnetje op de fucking ui. En ik was nog wel zo blij dat ik de sperziebonen had afgewogen, in een zakje had gepropt en voorzien van een bonnetje (nadat ik dat ooit al eerder met broccoli was vergeten). Dus met de ui terug naar het weegdinges terwijl er een hele rij mensen nog ná jou bij de kassa moeten. Beetje awkward.

Rennen rennen, kom ik aan: bon op. De bon van het weegdinges was op. Jeuzes wtf dat komt toch ook nóóit voor behalve als je haast hebt. Gelukkig kwam er naast mij nog een weeggeval vrij dus kon ik gauw uitje wegen. Nee dus. WAAR DE FUQ TUSSEN AL DIE INTERESTING POSSIBILITIES STAAT DE UI?! Holyfuck wat een ingewikkeld ding is dit. Oh, daar. Helemaal onderaan.

Terugrennen. Kassajuffrouw heeft netjes op me gewacht en is ondertussen niet doorgegaan met de andere boodschappen bliepen. Grmblz. Oh, of ik m’n ID-kaart wil laten zien. Ja hoor, ik lijk ook inderdaad nog geen 20, eerder 15. I know. Oké, snel verder met alle prut in m’n boodschappenmand doen. Even die wijnfles aan de kant doen, die gooi ik zo buiten wel in de glasbak. Gloeiendegloeiende wat een getetris met al die boodschappen, hoe gaat dit ooit –

Elleboog ontmoet wijnfles. Als in slowmotion valt de fles naar beneden… en raakt de grond… Niks. Opluchting. De fles stuitert weer op! Opnieuw in slowmotion wordt de zwaartekracht meester van de fles… en raakt de grond… Niks. Een glimlach verschijnt: was dat even mazzel hebben!

Ondertussen was de fles aan z’n derde stuiter begonnen. Deze keer splinterde hij. De vloer was bezaaid met glas.

Advertenties

6 thoughts on “Awkward momenten in de supermarkt

Laat van je horen: reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s