Riverdance

Jemigchristus wat is WordPress veranderd de afgelopen twee jaar.

Vroeger was alles beter. Nu kan ik ’t ook eens zeggen.

We gaan zoals altijd doen alsof ik niet heel lang ben weggeweest (het feit dat het nu zo’n twee/ofzo jaar was in plaats van drie dagen/weken/maanden (hoera voor structuur hè?) moet de pret niet drukken). Afgesproken? Mooi.

Next.

Ik doorbreek deze blogstilte namelijk voor een belangrijk puntje. Echt hoor, ga er even voor zitten, het is een dingetje. Komt ‘ie.

Ik heb het mezelf meester gemaakt om als de sodemieter naar beneden te rennen via de trap. Want roltrappen zijn voor mietjes en mensen gaan toch nooit aan de kant op dat ding, dus kunnen we maar beter doen alsof we sportief zijn en gewoon lekker ouderwetsch den beenenwagen nemen. Goed, traplopen dus. Daar word je een kei in als je met de trein een aansluiting hebt van 3 minuten, dat kan ik je wel vertellen. Maar voel jij ook wat ik voel als je in sneltreinvaart (ha-ha woordgrapje, lachen jongens) vijftig treden naar beneden snelwandelt?

Riverdance.

Riverdance jongens. Want waar laat je je armen tijdens deze wandelduikvlucht? Gewoon maar naast je lichaam, lijkt me, daar hangen ze immers al jaren en daar doen ze ’t prima. Ook als je voeten in volle tred huphuphuppen van de trap af om je aansluiting te halen, hangen je armen vol languit naast/langs (?) je lichaam. En dat voelt zo:

[hier stond een link naar youtube maar dat werkt niet maar je kan ’t zelf ook wel opzoeken lijkt me, succes he] (Kleine rant tussendoor: HOEZO MOET IK INEENS BETALEN OM YOUTUBE TE LINKEN MET DE BLOG WAT HUH HOEZO WAT IS DIT. Vroeger was echt alles beter. Oké, doorrrrr)

En elke keer denk ik ‘Jeumig kan dit niet anders?’. Maar NEEN. Het kan niet anders. Handjes in de lucht, handjes in de zij, alles is dom en raar en uit balans. Telefoon in je hand (sowieso het ideale voorwerp voor awkward-typetjes die niet weten wat ze met hun ledematen aanmoeten) werkt gewoon niet als je à la Max Verstappen (heuu nieuwsreferentie!) over de treden vliegt. Je ontkomt er niet aan.

Dus doen we maar het enige wat we kunnen doen: omarm de riverdance. Zet een vrolijk deuntje op, maak je klaar en riverdance naar benêe, naar je volgende trein.

Nou, hiervoor heb ik m’n blog dus uit ’t stof getrokken. Graag gedaan.

 

Advertenties

Wéér zo’n feminist

Ik heb nooit zoveel gehad met het feminisme. Ik vond ’t allemaal wel best, vrouwen die strijden voor gelijkheid enzo, ik maakte me er niet zo druk om. Tijdens het bloggen voor Columnisten van Catan was ik ook de enige vrouwelijke blogger die zich buiten dit onderwerp hield. Tuurlijk, ik ben wel voor gelijke behandeling, maar dan voor gelijkheid in ’t algemeen. Niet per sé vrouwen, want dat vond ik nogal kort door de bocht. Niet dat ik er verder echt een mening over had of er verstand van had: ik liet me er gewoon buiten.

Je snapt waarschijnlijk nu wel waar deze blog heen gaat. Elise is van mening veranderd. Of anders gezegd: Elise vormt eindelijk een mening en staat niet besluiteloos naar de discussies te koekeloeren met een hand in een zak chips, bij wijze van spreken. Nee, Elise moet ook weer ergens iets van vinden. Ik werd namelijk wakker geschud. Feminisme is geweldig en héél erg nodig, en wel hierom:

–          Feministen zijn geen ‘Hoera vrouwen! Weg met mannen!’-strijders. Het zijn ‘Hoera mannen, wat hebben zij het goed voor elkaar, dat willen wij ook!’. Laat je niet van de wijs brengen door de vrouwelijke titel; feministen zijn méér.

–          Meisjes worden al vroeg aangeleerd dat het verliezen van je maagdelijkheid een groot issue is, en dat veel seks hebben hoerig is (terwijl het bij mannen sneller door de beugel kan).

–          Meisjes worden bang gemaakt door te vertellen dat de eerste keer seks verschrikkelijk veel pijn doet en enorm bloederig is. Natuurlijk, helemaal vlekkeloos zal ’t vast niet gaan. Maar pijnlijk en bloederig? Kom op zeg!

–          Eén op de vier meisje of vrouwen wordt seksueel belaagd en men vraagt zich nog steeds af ‘goh, maar wat droeg ze dan?’. Alsof het de schuld van de vrouw is dat iemand zich niet in kon houden en aan haar moest gaan zitten. Mannen worden verkracht. Kinderen worden verkracht. Was hun rokje ook te kort?

–          Ongewenste aanrakingen zoals het slaan op de billen is géén compliment. Niemand wil het dat er zomaar aan je gezeten wordt. Nageroepen worden met seksuele teksten is ook géén compliment, dat is ook seksuele intimidatie. Het feit dat velen denken dat ze dat gewoon kunnen maken betekent voor mij dat er nog veel moet gebeuren én dat er ontzettend veel domme asocialen rondlopen.

–          Het feit dat er honderd grappen bestaan over vrouwen in de keuken en ‘bitch make me a sandwich’, maar er bijna geen typische mannengrappen bestaan.

–          Tieten hangen overal om ons heen om letterlijk alles wat los en vast zit te verkopen, maar waag het niet om publiekelijk borstvoeding te geven.

–          Sommige vrouwen lopen met ongeschoren oksels rond, maar dat is niet algemeen geaccepteerd. Hé, waarom zou je je oksels in hemelsnaam scheren als je dat niet wilt? Jouw lichaam. Net als dat bijna elke vent die ik ken ongeschoren oksels heeft. Want dat is zonder enkele goede reden wel oké.

–          In elke industrie werken er meer mannen dan vrouwen. In elk land, overal op aarde. En ze verdienen ook nog eens gigantisch veel meer. Vrouwen lopen in hun leven gemiddeld 450.000 dollar mis. Daar kun je een gigantisch groot huis van kopen, om maar een voorbeeld te geven.

–          Vrouwen met een leidersrol worden vaak bazig of bitches genoemd.

–          Vrouwen moeten koken, het huishouden doen, gracieus zijn en voor hun man zorgen. Ja, dit is enorm achterhaald maar ook: ja, het wordt nog steeds stiekem wel verwacht.

–          Het ergste wat een man naar z’n hoofd geslingerd kan krijgen, is vergeleken worden met een vrouw.

–          Mannen horen zich te schamen voor hun emoties, want hey, dat is een wijvending. En sja, vrouwen zijn zwak. Jij bent dan wel door een vrouw op de aarde gepusht (letterlijk, PUSH! Jouw lichaam uit haar vagina) maar hey, verder is ze zwak.

–          Mensen roepen nog steeds dat homofielen en lesbiënnes in een fase zitten en dat mensen die biseksueel zijn gewoon niet kunnen kiezen of van twee walletjes willen eten. And don’t start about transgenders.

–          Bijna alle bekende films hebben een hetero blanke man in de hoofdrol. Mensen met een kleurtje, van het vrouwelijke geslacht of mensen die niet hetero zijn komen beduidend minder vaak voor in een grote rol. Het is op geen enkele manier een redelijke representatie van de werkelijkheid.

–          En dan hebben wij ’t in het westen nog niet eens zo verkeerd, gezien kleine meisjes in landen aan de andere kant van de wereld worden uitgehuwelijkt aan volwassen kerels. In Brazilië is het normaal om te zeggen dat een vrouw die zich ‘sexy’ kleed verkracht mag worden. In Saoudi-Arabië mogen vrouwen niet stemmen óf autorijden. En dit is nog maar het topje (nee, een ijsdruppel) van de ijsberg.

–          Maar oh wee als je als vrouw zijnde andere vrouwen verdedigt of aankaart dat het ongelijk is in de wereld, want dan ben je gewoon de zoveelste boze feminist die vast ongesteld moet worden of PMS heeft.

–          Als ik een man was geweest had jij deze blog waarschijnlijk heel anders gelezen, en misschien zelfs wel veel serieuzer genomen.

Feministen willen gelijkheid. Voor vrouwen, voor homo’s, lesbiënnes, transgenders, gekleurden, hetero’s, jonge mensen, oudere mensen. Afgezeken worden omdat je gewoon een lelijk karakter hebt, in plaats van omdat je een vrouw bent .

Ik ben dus toch een feminist.

Geïnspireerd door Youtube’s Sex+ -coach en feminist Laci Green. 

Je moest je schamen met je telefoon

Ze zijn overal en je ontkomt er niet aan. Ze verpesten alle gezelligheid en zuigen al je creativiteit weg. Ja, zo erg is het ermee gesteld, en jij doet er gewoon aan mee. Geef maar toe: de laatste keer dat je op een terras/in de kroeg/waar dan ook met vrienden zat, keek je toen op je ultrahippesuperdupermoderne smartphone? En moest je toen nog éven een whatsappje beantwoorden? Even snel twitter bijlezen? Nog ééééventjes Facebook checken?

Dan ben je er net zo eentje. Zo iemand die niet de telefoon pakt omdat je je verveelt, maar omdat je verslaafd bent. En -het spijt me zeer- je bent afschuwelijk.

Ik kijk ook heus wel vaak op mijn telefoon. Ik heb immers een gigantische waslijst aan vrienden die ik allemaal zoet moet houden met lieve whatsappjes (ja echt waar ik zweer het ik heb vrienden), maar dat is vooral omdat ik even niets te doen heb. Als ik op een terras zit probeer ik het gezellig te hebben met de vrienden waarmee ik op dat moment op het terras zit, niet met vrienden die aan de andere kant van het land hele andere dingen aan het doen zijn en waar ik toch niet bij ben.

Zodra ik dan de bus in stap en even niks te doen heb, dán ga ik die whatsappjes/meldingen/mentions wel lezen. De wereld kan prima zonder mij, dus waarom zou ik moeite doen om alles te lezen op het moment dat ik het binnenkrijg? Hetzelfde berichtje is vast nog steeds leuk als je het een uurtje later leest. Tenzij ik een belangrijk berichtje verwacht of omdat ik iemand die naast me zit iets wil laten lezen, laat ik mijn telefoon met rust.

Een poosje terug zaten we gezellig met vrienden bij elkaar en hadden we een ‘Back to Basics’-gebeuren. Telefoons uit of op stil, en laat die dingen in je tas/broekzak. En wat bleek? Het kan gewoon gezellig zijn zonder dat je andere mensen er op dat moment van op de hoogte moet stellen. Nou jaaaaaaaaaa zeg, wat een ontdekking!

Dus deze zomer met ‘terrasjes pakken’ (bluhhhhhh) en dat soort dingen: hou weg die kuttelefoon en geniet eens van het hier en nu. Die berichtjes (die, geef toe, toch nooit zo belangrijk zijn als je denkt) wachten wel, dat moment van gezelligheid niet.

Dikke doei.

Samen heel awkward zijn

Oh hallo mevrouw, u moet zeker ook met de lift? Ja, ik zie ‘t, u heeft een fiets bij u. Dat gaat lastig via de trap inderdaad. Ik heb een koffer bij me. Een flinke, ja klopt. Of dat nodig is? Neuh, ik sleep gewoon graag veel mee. Oh, daar is de lift. Ja hoor meneer, stapt u eerst maar uit, ik ga wel aan de kant. Zo, hallo lift. Eerste verdieping graag. Oh mevrouw, natuurlijk wilt u er ook bij met uw fiets. Ik schuif wel op. Nee u hoeft niet op het knopje te drukken, dat heb ik al voor u gedaan. Graag gedaan. Ah, de deuren gaan dicht.

Hmm ja, mooie muren hè? Wel felle TL-lampen hier. Oef, het klopt inderdaad dat mensen er in dit licht minder aantrekkelijk uit zien. Waarom hangt hier ook zo’n grote spiegel? U kijkt naar de grond zie ik. Oh, er is niks op de grond. U weet gewoon niet waar u kijken moet. Sja, met z’n tweeën in zo’n lift is ook wel awkward. Ik was net naar die muur aan het kijken. Mooi is-ie hè? Ja. Zo grijs enzo. Echt heel lift-achtig.

Zo, boven! Even naar de andere kant van het station lopen hoor. Wat een drukte zo rond deze tijd. Hèhè, daar is spoor 10. Weer met de lift. Oh, daar bent u weer mevrouw. U moet ook naar spoor 10? Natuurlijk. Dat is helemaal niet awkward nee, dat we twee keer samen in dezelfde lift staan en beiden niets tegen elkaar zeggen. Een beetje de muren bekijken. En de vloer, natuurlijk. Oh, mijn koffer staat u in de weg, wat onhandig van me. Ik schuif wel op. Verdiepinkje 0 alstublieft. Ja – nee mevrouw ik had al gedrukt. Ja, alweer ja. Zo ben ik.

Pittig, uggs en he-le-maal mezelf

Overal vind je mensen die he-le-maal hun eigen stijl hebben. Zo zat ik vandaag in de trein tegenover zo’n typisch ‘pittige’ vrouw, met zo’n ‘pittig’ kapsel en ‘pittige’ (lees: overdadige) make-up, een ‘pittige’ (lees: wtf-heb-jij-nou-op-je-hoofd) bril en een windjack. Naast haar stond een tienermeisje met lang haar, een blackbarry en uggs. Ik verzin het niet, het was net die Snack-a-Jacks reclame:

Helemaal hun eigen stijl dus.

Heb je overigens die ene jas al gezien? Ja, die ene. Ach, vast wel. Hij is groen. Met zwarte mouwen. Zo één die lekker anders is en die dus niemand heeft. Waardoor iedereen ‘m nu draagt. DIE jas. Maar ze hebben wel allemaal een andere kleur groen hoor, dus hetzelfde zijn ze zeker niet.

Ik heb het al eens eerder gezegd en ik zeg het opnieuw: ik snap het niet. Persoonlijk erger me ik enorm als ik iemand anders met MIJN jas zie lopen (terwijl ik ‘m dan gewoon van de H&M heb gekocht, hoe hypocriet ben ik dan) en ik kan me dan ook niet voorstellen dat mensen massaal dezelfde kleding kopen. Expres. Dus niet

Hé die chick heeft dezelfde jas als ik. Damn, het staat haar beter.

Maar

Hé die jas is tof, waar heb je die gehaald want dan koop ik ‘m ook.

Ik ga echt niet lopen pleiten om allemaal maar lekker jezelf te zijn (want iedereen IS natuurlijk al lekker zichzelf!!1!!!1), maar verveelt het je dan echt niet? Vind je het niet vervelend om bijna een kopie van nog twintig andere meiden te zijn? Elk seizoen komt er wel één kledingstuk in honderdvoud voorbij. In de winter waren het die maffe vuilniszakken-met-bontkraag (zie ook bovenstaand filmpje), vorig jaar waren het de uggs en helaas loop ik zo weinig mee met de mode dat ik niet eens meer weet wat daarvóór helemaal in was.

Je bent niet origineel. Misschien wilde je dat ook niet zijn, maar met de massa meegaan is iets anders dan in de massa ópgaan.

Ik ben overigens natuurlijk wél super-lekker-mezelf want ik zie bijna niemand met dezelfde kleding lopen. Maar da’s vooral eigenlijk omdat ik bijna nooit kleding koop en niemand in de mode van vijf jaar terug loopt. Gek genoeg.